In deze ontbindingszaak probeerde de werkgever de arbeidsovereenkomst te laten ontbinden wegens verwijtbaar handelen (e-grond) en vorderde daarnaast schadevergoeding wegens contractuele boetes op een project. De kantonrechter wees de e-grond en de schadeclaim af, maar vond wél dat de arbeidsverhouding ernstig en duurzaam was verstoord (g-grond). Daarom werd de arbeidsovereenkomst ontbonden. De werknemer had recht op een transitievergoeding, maar de hoogte daarvan werd bepaald aan de hand van een in de arbeidsovereenkomst opgenomen ‘vaststellingsovereenkomst’ waarin partijen hadden afgesproken dat er geen opvolgend werkgeverschap was. Daardoor telde een eerdere diensttijd bij een rechtsvoorganger niet mee.
Hieronder beschrijven wij de feiten zoals die uit de beschikking volgen en geven wij onze eigen duiding. Waar wij uitleg geven over de betekenis van de overwegingen, betreft dit onze interpretatie van de uitspraak en geen vaststaand oordeel voor andere situaties.
Praktische tip: let goed op wat in een arbeidsovereenkomst staat over opvolgend werkgeverschap en startdatum. Dat kan later direct invloed hebben op de transitievergoeding, zeker als er een overname of “doorstart” is geweest.
Kerngegevens van de uitspraak
- ECLI: ECLI:NL:RBZWB:2017:5504
- Instantie: Rechtbank Zeeland-West-Brabant (kantonrechter), Bergen op Zoom
- Rechtsgebied: civiel recht / arbeidsrecht
- Type procedure: beschikking (eerste aanleg – enkelvoudig)
- Datum uitspraak: 21 augustus 2017
- Datum publicatie: 29 augustus 2017
- Zaaknummer: 6034033
- Onderwerp: ontbinding (e-grond afgewezen, g-grond toegewezen), transitievergoeding en indiensttredingsdatum
In één oogopslag
- Werkgever vroeg ontbinding: primair e-grond (verwijtbaar handelen), subsidiair g-grond (verstoorde arbeidsverhouding).
- Werkgever eiste ook € 220.000 schadevergoeding (boetes opdrachtgever(s)).
- Rechter: e-grond niet voldragen; schadevergoeding afgewezen (geen opzet/bewuste roekeloosheid).
- Rechter: g-grond wél voldragen; herplaatsing ligt niet in de rede.
- Ontbinding per 1 oktober 2017 (opzegtermijn met aftrek proceduretijd).
- Transitievergoeding: € 9.979,33 bruto (niet de hogere claim van werknemer).
- Billijke vergoeding: afgewezen (geen ernstig verwijtbaar handelen werkgever).
- Proceskosten: ieder de eigen kosten.
Wat speelde er precies?
De werkgever stelde dat de werknemer de directie onvoldoende en/of onjuist had geïnformeerd over een bouwproject, waardoor contractuele boetes zouden zijn opgelopen. Daarnaast zou de werknemer zonder verlof afwezig zijn geweest en zich ‘ongepast’ hebben gedragen. Op basis daarvan vroeg de werkgever ontbinding wegens verwijtbaar handelen en daarnaast schadevergoeding voor de boetes.
De werknemer betwistte de verwijten, stelde dat de werkgever (of in elk geval het management) wel op de hoogte was van de vertraging/risico’s, en bestreed aansprakelijkheid voor de schade. Subsidiair vroeg de werknemer – als er toch ontbonden zou worden – om een transitievergoeding en een billijke vergoeding.
De kernvragen
- Is er een voldragen e-grond (verwijtbaar handelen) voor ontbinding?
- Is er (anders) een voldragen g-grond (ernstig en duurzaam verstoorde arbeidsverhouding)?
- Heeft de werkgever recht op schadevergoeding van de werknemer (art. 7:661 BW)?
- Heeft de werknemer recht op transitievergoeding en zo ja: vanaf welke indiensttredingsdatum?
Hoe oordeelde de rechter?
1) E-grond: nee
De kantonrechter vond niet aannemelijk dat de werknemer zó verwijtbaar had gehandeld dat de e-grond voldragen was. De stukken lieten volgens de rechter hooguit zien dat zaken mogelijk niet goed onder controle waren (meer richting disfunctioneren/onkunde), maar niet dat de werknemer moedwillig onjuist had geïnformeerd.
2) Schadevergoeding (art. 7:661 BW): nee
Omdat verwijtbaarheid in de zin van opzet of bewuste roekeloosheid niet vaststond, wees de rechter de gevorderde schadevergoeding van € 220.000 af.
3) G-grond: ja
De kantonrechter vond wél dat de arbeidsverhouding zodanig verstoord was dat voortzetting niet meer van de werkgever kon worden gevergd. Daarbij woog mee dat de werkgever al in maart 2017 had gestuurd op beëindiging en de werknemer direct had vrijgesteld van werk, en dat de werknemer ter zitting aangaf niet meer terug te kunnen keren.
4) Ontbindingsdatum
De arbeidsovereenkomst werd ontbonden per 1 oktober 2017. De rechter nam daarbij de opzegtermijn mee en trok de proceduretijd ervan af.
5) Transitievergoeding: ja, maar lager
De werknemer had recht op een transitievergoeding (ontbinding op verzoek van werkgever, geen ernstig verwijtbaar handelen werknemer). Over de startdatum was discussie: werknemer stelde 2008, werkgever 2014.
De rechter volgde de werkgever: in de arbeidsovereenkomst van 17 maart 2014 hadden partijen afspraken opgenomen die moesten gelden als een vaststellingsovereenkomst (art. 7:900 BW), waarin expliciet stond dat er geen opvolgend werkgeverschap was. Zo’n vaststelling is in vermogensrechtelijke zin in beginsel bindend (art. 7:902 BW), tenzij strijd met openbare orde/goede zeden aannemelijk wordt gemaakt. Dat was hier niet onderbouwd.
Daarom werd uitgegaan van indiensttreding per 17 maart 2014 en werd de transitievergoeding vastgesteld op € 9.979,33 bruto.
6) Billijke vergoeding: nee
Voor een billijke vergoeding is ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever nodig. De rechter vond dat daar geen sprake van was.
7) Proceskosten
Omdat partijen over en weer deels (on)gelijk kregen, compenseerde de kantonrechter de proceskosten: ieder draagt de eigen kosten.
Wat leert deze uitspraak?
- Een e-grond vergt dat verwijtbaarheid echt aannemelijk wordt gemaakt; “het ging niet goed” is niet automatisch “verwijtbaar handelen”.
- Schadeverhaal op de werknemer (art. 7:661 BW) lukt doorgaans alleen bij opzet of bewuste roekeloosheid.
- Bij een g-grond kijkt de rechter vooral naar (i) ernst, (ii) duurzaamheid, en (iii) of herstel nog realistisch is.
- Een (als vaststellingsovereenkomst geformuleerde) afspraak over geen opvolgend werkgeverschap kan bepalend zijn voor de transitievergoeding.
Onze duiding
Opvallend is dat de werkgever met stevige verwijten kwam (en een forse schadeclaim), maar dat de rechter de zaak uiteindelijk ‘terugbrengt’ naar de kern: de relatie is stuk, maar dat maakt het nog geen voldragen e-grond. De g-grond bood hier wél een route naar beëindiging. Het meest leerzame punt zit in de transitievergoeding: de werknemer dacht (logisch) dat eerdere dienstjaren meetelden, maar de contracttekst uit 2014 werd door de rechter als bindende vaststelling gezien. Dit laat zien hoe groot de impact van één bepaling over opvolgend werkgeverschap kan zijn.
Bron
Rechtspraak.nl – ECLI:NL:RBZWB:2017:5504
Neem contact op met Van Leeuwen & Bos Juridisch Advies
Heeft u discussie over opvolgend werkgeverschap, transitievergoeding of een ontbindingsprocedure (e- of g-grond)? Neem gerust contact met ons op voor kosteloos en vrijblijvend juridisch advies. U kunt ons bereiken via het online contactformulier. U kunt ons ook bereiken telefonisch, per e-mail of via chat.
Ook buiten kantooruren zijn wij bereikbaar. In veel gevallen kunnen de kosten van juridische bijstand worden verhaald op de werkgever.

