Deze uitspraak is belangrijk voor werknemers die een vaststellingsovereenkomst (VSO) hebben gekregen of onder druk worden gezet: een werkgever kan niet zomaar het zwaarste middel inzetten (ontslag op staande voet) als er discussie is over re-integratie, vakantie of passend werk.
In deze zaak liep een tijdelijk contract bijna af. De werknemer werd eerst vrijgesteld van werk met behoud van loon. Daarna ontstond een conflict over verlof, ziekmelding en de vraag of de werkgever passende werkzaamheden mocht opdragen. Uiteindelijk volgde ontslag op staande voet. De rechter maakte korte metten met dat ontslag.
Kerngegevens van de uitspraak
- ECLI: ECLI:NL:RBGEL:2025:87
- Instantie: Rechtbank Gelderland
- Rechter: kantonrechter
- Procedure: eerste aanleg, enkelvoudig (beschikking)
- Datum uitspraak: 7 januari 2025
- Datum publicatie: 11 februari 2025
- Zaaknummer: 11334335 / HA VERZ 24-57
- Plaats zitting: Nijmegen
- Rechtsgebied: arbeidsrecht
- Onderwerp: ontslag op staande voet, re-integratie, passend werk, vakantie, transitievergoeding, billijke vergoeding, concurrentie- en relatiebeding
In één oogopslag
- De werknemer had een tijdelijk contract dat van rechtswege zou eindigen.
- De werkgever bevestigde dat het contract niet zou worden verlengd en stelde de werknemer vrij van werk met loon.
- Daarna ontstond discussie over het intrekken/opnieuw opnemen van verlof en over alternatieve werkzaamheden.
- De werknemer verscheen nog wel op kantoor en verrichtte werkzaamheden, maar meldde zich daarna ziek.
- De werkgever vond dat de werknemer re-integratie tegenwerkte en ontsloeg haar op staande voet.
- De rechter: geen dringende reden, ontslag ongeldig.
- De werknemer kreeg meerdere vergoedingen en het concurrentie- en relatiebeding verviel.
Wat speelde er?
De werknemer werkte op basis van een contract voor bepaalde tijd. In een gesprek werd besproken dat het contract niet zou worden verlengd. De werkgever bevestigde daarna per e-mail dat de arbeidsovereenkomst per einde contract zou stoppen en stelde de werknemer vrij van werk met behoud van loon.
Later ontstond discussie over verlof (intrekken en weer opnemen), en over het verrichten van andere werkzaamheden toen de werkgever de vrijstelling wilde intrekken. De werknemer kwam op kantoor en voerde werkzaamheden uit. Kort daarna meldde zij zich ziek.
De werkgever wilde een afspraak bij de bedrijfsarts plannen, maar de werknemer (via haar gemachtigde) vroeg om verplaatsing omdat zij met vakantie zou gaan. De werkgever vond dat niet acceptabel en ontsloeg de werknemer op staande voet. Volgens de werkgever belemmert de werknemer de re-integratie en weigert zij passende werkzaamheden.
Wat moest de rechter beoordelen?
De kernvraag was: was er echt sprake van een dringende reden voor ontslag op staande voet? En zo niet, welke vergoedingen en rechten heeft de werknemer dan?
Hoe oordeelde de rechter?
De rechter oordeelde dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig was.
Ontslag op staande voet is een uiterste middel. Dat mag alleen als de situatie zó ernstig is dat de werkgever redelijkerwijs niet kan doorgaan met het dienstverband. De rechter vond dat daarvan geen sprake was.
Het niet verschijnen bij de bedrijfsarts betrof de eerste oproep en de werknemer had tijdig verzocht om verplaatsing. Zelfs als de werkgever daar moeilijk over doet, is ontslag op staande voet te zwaar. In zo’n situatie ligt eerder een loonsanctie of een andere maatregel voor de hand, zeker omdat de arbeidsovereenkomst kort daarna al van rechtswege zou eindigen.
Ook de beschuldiging van werkweigering hield geen stand. De werknemer was op kantoor verschenen en had werkzaamheden verricht. Dat er discussie is over wat wel of niet passend werk is, is op zichzelf geen reden voor ontslag op staande voet.
Wat kreeg de werknemer toegewezen?
- Transitievergoeding: € 553,29 bruto (met wettelijke rente).
- Gefixeerde schadevergoeding wegens onregelmatige opzegging: € 948,50 bruto (met wettelijke rente).
- Billijke vergoeding: € 948,50 bruto (met wettelijke rente).
- Wettelijke verhoging (50%) en rente over te laat betaald loon juni 2024.
- Uitbetaling vakantiedagen/uren: € 519,38 bruto.
- Buitengerechtelijke kosten: € 797,61 (met wettelijke rente).
- Proceskosten: € 765,00.
Concurrentie- en relatiebeding: vervallen
De rechter verklaarde dat de werkgever geen rechten meer kan ontlenen aan het concurrentie- en relatiebeding.
De reden: het einde van de arbeidsovereenkomst was het gevolg van ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever (namelijk een ontslag op staande voet zonder dringende reden). Daarmee vervielen die bedingen.
Wat leert deze uitspraak?
- Ontslag op staande voet wordt streng beoordeeld en is vaak onterecht als er “gedoe” is over re-integratie of vakantie.
- Een verzoek om een bedrijfsartsafspraak te verzetten is niet automatisch “niet meewerken”.
- Discussie over passend werk is normaal en is niet meteen werkweigering.
- Als de werkgever ernstig verwijtbaar handelt, kunnen concurrentie- en relatiebedingen vervallen.
Wat betekent dit voor u als u een VSO krijgt?
Wordt u onder druk gezet met dreigementen als “dan volgt ontslag op staande voet” of “dan heb je nergens recht op”? Deze uitspraak laat zien dat die dreiging juridisch vaak veel minder sterk is dan het klinkt. Laat daarom altijd eerst beoordelen wat uw positie is, voordat u tekent.
Neem contact op voor advies
Twijfelt u over een vaststellingsovereenkomst of wordt u onder druk gezet met een (dreigend) ontslag?
Het eerste adviesgesprek is kosteloos en vrijblijvend. U spreekt direct met een arbeidsrechtjurist.
Neem contact op via het online contactformulier. U kunt zelf een contactmoment kiezen, ook buiten kantooruren. Contact opnemen kan ook telefonisch, per e-mail of via chat.
Deze uitspraak is gepseudonimiseerd. In dit artikel zijn geen namen van betrokkenen genoemd.
Bron
Rechtspraak.nl – ECLI:NL:RBGEL:2025:87


